หลังจากที่แต่งงานมาได้ 21ปี ผมก็ค้นพบวิธีใหม่ในการทำให้ความรักสดใสมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ เพราะวันหนึ่งภรรยาผมบอกว่า ผมต้องออกเดทกับผู้หญิงคนหนึ่ง มันเป็นไอเดียของเธอล้วนๆ จริงๆนะ 'ฉันรู้ว่าคุณรักเธอ' ภรรยาผมว่า 'แต่ผมรักคุณนี่' ผมเถียง

'ฉันรู้ค่ะ แต่คุณก็รักเธอคนนี้ด้วยเหมือนกัน'
ผู้หญิงคนนั้นที่ภรรยาอยากให้ผมไปหา คือ แม่ของผมเอง ซึ่งเป็นหม้ายมา 19 ปีแล้ว เนื่องจากงานที่รัดตัวและต้องดูแลลูกๆทำให้ผมไปเยี่ยมแม่เพียงบางครั้งบางคราวเท่านั้น วันที่ผมโทรไปหาแม่เพื่อชวนท่านออกไปทานข้าวเย็นและดูหนัง แม่ถามว่า 'มีอะไรหรือ ลูกสบายดีรึเปล่า'

แม่เป็นผู้หญิงประเภทที่ว่าการที่คนโทรมาหากลางดึก หรือเชิญอย่างกระทันหัน หมายความว่ามีเรื่องอะไรไม่ค่อยดีเกิดขึ้น ผมตอบแม่ว่า 'ผมว่าดีออกถ้าเราได้ใช้เวลาตามลำพังสองแม่ลูกบ้าง' แม่นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า 'แม่ยินดีมากเลยจ้ะ'

เย็นวันศุกร์หลังเลิกงาน ผมขับรถไปรับแม่ที่บ้าน ผู้รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อผมไปถึงบ้านแม่ ผมก็สังเกตว่า แม่เองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน แม่สวมเสื้อโค้ท นั่งรอผมอยู่ในบ้านเรียบร้อยแล้ว แม่ม้วนผมแล้วสวมชุดที่แม่ใส่ในวันฉลองครบรอบแต่งงานครั้งสุดท้าย พลางยิ้มรับผมด้วยใบหน้าที่แจ่มใสราวกับทูตสวรรค์ 'แม่บอกเพื่อๆว่าแม่จะออกไปเที่ยวกับลูกชาย พวกเขาประทับใจกันใหญ่' แม่พูดขณะที่กำลังก้ามขึ้นรถ

เราไปภัตตาคารที่ถึงแม้จะไม่หรูหรา แต่ก็ดีเยี่ยมและบรรยากาศก็อุ่นสบายแม่ควงแขนผมเดินราวกับว่าเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง หลังจากที่เรานั่งเรียบร้อยแล่ว ผมต้องเป็นฝ่ายอ่านเมนูอาหาร เพราะสายตาของแม่อ่านได้เพียงตัวหนังสือตัวใหญ่ๆเทานั้น เมื่อผมอ่านเมนูไปได้ครึ่ง ผมเงยหน้าขึ้นมอง เห็นแม่กำลังมองดูผมด้วยรอยยิ้มระลึกถึงความหลัง

'ตอนที่ลูกยังเล็กนั้น แม่ต้องเป็นคนอ่านเมนูในลูกฟัง' แม่ว่า 'งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่ผมจะผลัดเวรให้แม่นั่งฟังสบายๆบ้าง' ผมตอบ ในระหว่างมื้ออาหารนั้น เราคุยกันอย่างถูกคอ ไม่ใช่เรื่องราวพิเศษอะไร เพียงแต่สลับกันถามว่า ชีวิตของเราเป็นยังไง ทำอะไร ที่ไหนบ้าง เราคุยกันสนุกมาก จนไปดูหนังไม่ทัน เมื่อผมไปส่งแม่ที่บ้าน แม่พูดว่า 'แล้วแม่จะออกไปเที่ยวกับลูกอีกนะ แต่คราวนี้ลูกต้องยอมให้แม่เป็นเจ้าภาพนะจ๊ะ' ผมตอบตกลง

'ดินเนอร์เป็นยังไงบ้าง' ภรรยาถามเมื่อผมกลับถึงบ้าน 'ดีเยี่ยมกว่าที่ผมคิดไว้มากเลย' ผมตอบ ไม่กี่วันต่อมา แม่ผมเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายเฉียบหลัน มันเกิดขึ้นกระทันหันมากจนผมช่วยอะไรไม่ทันเลย หลายวันต่อมา ผมได้รับจดหมายพร้อมใบเสร็จจากภัตตาคารที่ผมกับแม่เคยไป มีโน๊ตเล็กๆแนบมาด้วยว่า 'แม่จ่ายค่าอาหารชุดนี้เรียบร้อยแล้ว แม่รู้ว่าแม่คงไปไม่ได้ แต่อย่างไรก็ตาม แม่ก็จ่ายสำหรับสองคนคือลูกกับภรรยา ลูกคงเดาไม่ถูกหรอกว่าวันนั้นมีความหมายต่อแม่มากแค่ไหน รักลูกจ้ะ'

วินาทีนั้นผมเข้าใจถึงความสำคัญของการกล่าวคำว่า 'รัก' ต่อคนที่เรารัก ในช่วยเวลาที่เขาต้องการคำนี้

ไม่มีอะไรสำหรับมากไปกว่าครอบครัวของคุณ จงให้เวลากับพวกเขาในเวลาที่เขาต้องการคุณ เพราะสิ่งเหล่านี้ ไม่อาจผัดวันประกันพรุ่งได้

บางคนบอกว่า หลังจากที่คุณคลอดบุตรแล้ว ต้องใช้เวลาราว6สัปดาห์จึงกลับคืนสู่สภาพเดิม
คนนั้นไม่รู้ว่าหลังจากที่คุณได้เป็นแม่คนแล้ว ไม่มีคำว่าคนเดิมอีกต่อไป

บางคนบอกว่า คนเราเรียนรู้การเป็นแม่ได้เอง ตามสัญชาตญาณ
คนนั้นไม่เคยพาลูกสาวขวบปซุปเปอร์มาร์เกต

บางคนบอกว่า การเป็นแม่คนนั้นน่าเบื่อ
คนนั้นไม่เคยนั่งรถที่ลูกวัยรุ่นขับ หลังจากที่ได้ใบขับขี่มาหมาดๆ

บางคนบอกว่า แม่ที่ดีไม่ควรขึ้นเสียงกับลูก
คนนั้นไม่เคยเปิดประตูหลังบ้านออกมาทันได้เห็นลูกเตะลูกบอลเข้าใส่หน้าต่างครัวของเพื่อบ้านพอดิบพอดี

บางคนบอกว่า การเป็นแม่คนนั้นไม่ต้องมีการศึกษาก็ได้
คนนั้นไม่เคยช่วยลูกประถมสี่ห้าทำการบ้านเลข

บางคนบอกว่า แม่รักลูกคนที่ห้าไม่เท่าลูกคนแรก
คนนั้นไม่เคยมีลูกห้าคน

บางคนบอกว่า ช่วงที่ยากที่สุดของการเป็นแม่ คือตอนเลี้ยงและตอนคลอด
คนนั้นไม่เคยยืนดูลูกขึ้นรถไปโรงเรียนอนุบาลวันแรก

บางคนบอกว่า แม่เลิกกังวลได้แล้ว หลังจากที่ลูกแต่งงานออกเรียนไป
คนนั้นไม่รู้ว่าการแต่งงานคือการนำลูกชายหรือลูกสาวคนใหม่เข้ามาอยู่ในสายใยใจของแม่

บางคนบอกว่า งานของแม่สิ้นสุดลงเมื่อลูกคนสุดท้ายออกจากบ้านไป
คนนั้นไม่เคยมีหลานยายหรือหลานย่า

บางคนบอกว่า แม่รู้ดีอยู่แล้วว่าคุณรักท่าน เพราะอย่างนั้น ไม่ต้องบอกท่านก็ได้
คนนั้นไม่เคยเป็นแม่คน

จาก: แม่พระยุคใหม่ ฉบับที่ 154 ปีที่ 27 กรกฏาคม-สิงหาคม 2007/2550 หน้า 13-14

 

ผมพบนิตยสารเล่มนี้อยู่ที่ชั้นวางหนังสือ จึงนำมาแบ่งปันกันอ่าน 
และหวังว่าจะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อยครับ :-)